Het is vrijdagavond 22:30 uur. Ik lig op mijn rug in bed. Ik hoor in de verte het geluid van een trein die raast over het spoor. Links hoor ik mijn jongste dochter ademhalen en aan de rechterkant hoor ik de ademhaling van mijn oudste dochter. Het voelt vanavond even extra fijn, om ze bij me in bed te hebben.
Ik voel mijn ogen branden en natte wangen. De tranen rollen over mijn wangen. Ontlading. En het helpt, soms luchtig te doen tegenover jezelf. Er niet teveel en te lang bij stil te staan en de zwarte humor toe te laten zo nu en dan. Een bepaalde zelfbescherming.. en die zelfbescherming heb je niet altijd nodig, maar soms…. Soms kunnen je hersens niet alles zo maar in één keer verwerken en dat is oké… ik ben sowieso wel het type dat doorgaat, niet te lang stilstaat bij dingen. Onder het mom “we moeten door” en zo is het ook… we moeten ook door want erin blijven maakt het niet makkelijker.
Het voelt goed, de wind die zachtjes door het raam naar binnen waait… de ongelijke ademhaling van de kinderen… de auto’s op de snelweg die ik in de verte hoor. Een motor die optrekt of extra gas geeft.. het zet me even met beide beentjes op de grond en het laat me even voelen. Voelen… dat vandaag niet zomaar langs me heen is gegaan. Het is het besef.. het besef dat ik het verdriet vandaag voelde. Van mijn kruin tot in mn tenen. In iedere vezel heb ik het vandaag gevoeld. Het verdriet, de onmacht, de boosheid, angst, onwetendheid en liefde.
De dienst is voorbij… dit is het moment dat we hun dochter voor het allerlaatst zullen begeleiden. Ik loop met lood in mijn schoenen voor de baar uit. Ik wijk wat af, niet expres maar omdat ik in mijn hoofd ga zitten.. of juist in mijn hart. Er komen allerlei gedachtes en gevoelens naar boven. Ik kijk naar haar vader en moeder. Ze zijn op, gebroken, leeg. En ik voel het… ze raken me, zonder iets te zeggen en zonder iets te doen maar de blik in hun ogen zeggen alles. Of juist helemaal niets… er is op dit moment helemaal niets. Geen woord, geen gesnik.. er is niks. Alleen de zon die fel schijnt. Het is stil. Al hoor ik het getik van mijn schoenen op de stenen. Ik concentreer me op mijn stappen, en dit keer voelen de aantal stappen aan als een marathon. Ik probeer steeds m’n aantal stappen te tellen maar ik raak steeds de tel kwijt. Over een aantal stappen, zijn ze aangekomen op het punt dat zij hun dochter moeten overdragen. Voor het laatst. Voor de allerlaatste keer. Over een aantal stappen is het definitief en voorgoed. Het laatste afscheid. Het idee… dat je voor de allerlaatste keer afscheid neemt van je kind.
Vader legt zijn hand op de kist. Nog eenmaal. Zijn ogen kruisen de mijne. Het komt te vroeg, het overvalt me en ik krijg mezelf niet bij elkaar geraapt. Ik kijk mijn collega aan en ze weet het, ze ziet het en voelt het. Ze voelt wat ik voel, dat weet ik zeker. Ik draai me om en loop weg en ik hoor mezelf vragen stellen. Hoe laat is het eigenlijk? Wat zouden de kinderen aan het doen zijn? De kinderen… ja, de kinderen. Die ik nog wel heb en zij niet meer. Ik voel hun verdriet, onmacht en tegelijkertijd schuldgevoel. Ik haal diep adem door mijn neus in en door mijn mond weer uit en veeg mijn tranen weg. “Raap jezelf verdomme bij elkaar, Mireille”. Hoor ik mezelf denken. En het lukt, redelijk. We lopen richting binnen waar alle familie, vrienden en kennissen ze opwachten. Ik leg mijn hand op haar schouder en ze pakt mijn hand en knijpt er zachtjes in. Het voelt hartverscheurend, samen met je man naar binnenstappen.. iedereen die je lief is, samen gekomen in dezelfde ruimte, iedereen … behalve je dochter omdat je die net voorgoed hebt moeten achterlaten.
Ik trek de dekens goed over me heen, tijd om te gaan slapen. Met een dankbaarder hart. Kwetsbaarder en bewuster dan gisteravond. Ik ben even in het moment, geef ze allebei een dikke kus en besef… Ik ben precies waar ik hoor te zijn.
