Het is vrijdagochtend wanneer ik al vroeg op pad ben. Ik mag de dienst begeleiden van een meneer die maar 67 jaar is mogen worden. Veel te jong. Zijn kinderen zijn mijn leeftijd, waardoor je er nog meer empathie voor voelt. 

Eenmaal aangekomen op het crematorium begeleid ik de rouwauto. ik begeleid de familie naar de familie kamer en maak alles in orde in de aula samen met de aula medewerkers zodat de genodigden en daarna de naaste familie voor het laatst afscheid kan nemen. Een intiem en emotioneel moment. 

Wanneer iedereen in de aula plaats neemt, ga ik van start. M’n hart klopt in m’n keel, ik heb nog geen hap gegeten en ik heb het warm. Alsof je naast een kacheltje zit, die loeit omdat het -3 is. Maar dat is niet het geval. Het zijn zenuwen. Spanning. Deze mensen doen het voor de eerste, enige en laatste keer. Het moet goed zijn, van A tot Z. Moet het goed gaan. Alle grote dingen en kleine details moeten goed zijn. 

Ik zie de betraande ogen van de zoon. Hij voelt de zenuwen door zijn lijf gieren, omdat hij deze dienst in elkaar heeft gezet. En ik voel de zenuwen gieren door mijn lijf, omdat ik het verhaal ga vertellen. Wanneer het muziekstuk stopt, is het mijn beurt om op te staan. Ik kijk de zoon aan, we knikken naar elkaar. Ik haal een keer diep adem en ik begin. 

Wanneer het laatste muziekstuk speelt, loop ik naar voren. Ik maak een buiging, ik groet zijn vader nog eenmaal. De allerlaatste keer. Hierna mag de zoon. Hij mag zijn vader nog een allerlaatste keer groeten. En wanneer iedereen in de koffie ruimte zit, vinden onze ogen elkaar. Hij knikt nogmaals naar me en ik voel in iedere vezel van mijn lichaam… deze dienst was precies zoals hij voor ogen had. 

Ik weet dat mijn collega een grote dienst heeft in de aula een stukje verder. Ik loop er even heen. Gewoon, om hem succes te wensen en ook gewoon, even hoi zeggen. 

Ik loop langs de genodigden van deze dienst. En het zijn er veel, heel veel. Een stukje verder zie ik mijn collega maar hij ziet mij niet. Ik loop nog een stukje door en ik sta zo goed als bij de ingang. De genodigden achter mij wordt gevraagd om terug naar de ontvangst ruimte te gaan en de dienst daar te volgen op schermen. Het wordt anders te druk. 

Ik zie dit allemaal gebeuren en nog voordat ik ook maar iets kon denken of laat staan zeggen zie ik zijn vinger naar het knopje gaan. Dit is het knopje waardoor de deuren sluiten. Wanneer deze deuren dichtvallen, besef ik dat ik aan de binnenkant sta van deze deuren. Ik sta oog in oog met ruim 250 man, in een dienst. Die niet van mij is. 

“Loop maar mee, dan groeten we de overledene” ik volg, keurig. Ik groet af en loop mee door. Mijn collega doet de opening, keurig. Ik kijk met bewondering toe. Daar staat mijn collega, tegenover een zaal, vol verdrietige, intens verdrietige mensen zijn mooie woorden te spreken. 

Het enige wat ik kan denken is, staat mijn telefoon nog op vliegtuig modus? (Die had ik net in mijn zak gedaan). Mijn familie zit in de koffie kamer, en daar moet ik naar toe. 

Zodra hij naast mij komt staan en de muziek wordt gestart fluister ik zacht “ik moet naar mijn familie in de koffiekamer hiernaast” ik zie zijn ogen een fractie van een seconde groot worden. Ik besef, dat hij beseft dat hij dacht dat ik hem kwam helpen met de genodigden te begeleiden naar een zitplaats maar ik besef dat even hoi zeggen en hem succes wensen in deze niet mijn meest slimme zet was. Ik duw de deur een centimeter of 3 open en ik laat me als het ware naar buiten vallen. Misschien niet als het ware, misschien dacht ik dat dit de meest onzichtbare manier was. Om mezelf door 3 centimeter heen te wurmen om me vervolgens stokstijf te laten vallen. 

1 ding is zeker, dit typeert mij als persoon, als karakter en als uitvaartleider. Ik doe dingen, soms zonder nadenken maar met de beste bedoelingen. En ik blijf erbij, zo lang je dingen uit liefde doet…. Kunnen ze niet verkeerd gaan. Meestal dan.